Pattani

Pattani (Thai ปัตตานี) is one of the southern provinces (changwat) of Thailand. Neighboring provinces are (from south-east clockwise) Narathiwat, Yala and Songkhla.

Prowincja Saraburi

Saraburi (สระบุรี) – jedna z centralnych prowincji (changwat) Tajlandii. Sąsiaduje z prowincjami Lopburi, Nakhon Ratchasima, Nakhon Nayok, Pathum Thani i Ayutthaya.

Amnat Charoen

Amnat Charoen (อำนาจเจริญ) jest jedną z prowincji (changwat) Tajlandii. Sąsiaduje z prowincjami Ubon Ratchathani, Yasothon i Mukdahan oraz z laotańską prowincją Saravane.

Prowincja znajduje się w dolinie rzeki Mekong.

Bangkok: Wat Phra Kaeo

Olśniewająca osobliwą harmonią pięknych barw i kształtów Wat Phra Kaeo to najwybitniejsze osiągnięcie tajskiej sztuki sakralnej i otaczana największą czcią świątynia buddyjska w kraju. Kryje ona najważniejszy posąg Buddy zwany Szmaragdowym. Pierwotnie była to prywatna świątynia królewska wzniesiona została w północno-wschodnim narożniku potężnego Wielkiego Pałacu. Jedynym wejściem w dwukilometrowych murach zwieńczonych blankami jest Brama Wspaniałego Zwycięstwa (Gate of Glorious Victory) pośrodku północnej ściany, przy Na Phra Lan Road. Za nią biegnie podjazd z oszałamiającym widokiem na lśniące wieże świątyni po lewej i nieładne budynki Urzędów Dworu Królewskiego po prawej: to tutaj zawiaduje się wszystkimi aspektami dworskiego ceremoniału, od zakupu krzeseł po gastronomię, a nawet wypożycza urny, kiedy umiera wysokiej rangi urzędnik. Przy końcu podjazdu po lewej stronie znajduje się kasa biletowa i bramki wejściowe: wstęp do Wat Phra Kaeo i pałacu kosztuje 125 THB (codz. 8.30-15.30; bezpłatne usługi angielskojęzycznego przewodnika o 10.00, 10.30, 11.00, 13.00, 13.30 i 14.00). W cenę wliczona jest bezpłatna broszurka, bardzo przydatna mapka oraz wstęp do pałacu Vimanmek w Dusit. Ponieważ jest to najświętsze miejsce w Tajlandii, należy pamiętać o stosownym ubiorze – wykluczone są koszulki bez rękawów, krótkie spodnie, ubrania z przeźroczystych materiałów, sarongi, minispódniczki, spodnie rybackie, wsuwane sandały i klapki. W razie potrzeby wszystkie elementy stroju można wypożyczyć w biurze po wewnętrznej prawej stronie Bramy Wspaniałego Zwycięstwa (bezpłatnie, skarpetki 15 THB), pod zastaw jakiegoś dokumentu. Patrząc na idealnie równy bruk czy fantazyjne dachy świątyni, można poczuć się jak pośród jakiejś przepysznej teatralnej scenografii. Mimo że każdego dnia przychodzą tu setki zagranicznych turystów i co najmniej tyle samo tajskich pielgrzymów, budowla – w pobliżu której nie mieszkają mnisi – aż onieśmiela sterylną czystością, tak jakby całość ukończono ledwo wczoraj. Labirynt zabudowań wydaje się na pierwszy rzut oka trudny do ogarnięcia, ale zasadniczy kształt jest nieskomplikowany: za bramkami w zachodnim murze wznosi się tylna cześć bot z posągiem Szmaragdowego Buddy w środkuj po lewej równolegle do północnej ściany sanktuarium biegnie górny taras, a całość otaczają arkadowe mury ozdobione przepięknymi scenami z Ramajany.

Wspinaczka skałkowa

Wapienne formacje krasowe, które znaczą wybrzeże Morza Andamańskiego na południu Tajlandii, tworzą idealny teren dla wspinaczy skałkowych, a w ciągu kilku ostatnich lat sport ten naprawdę zyskał tutaj na popularności.

Dookoła Laem Phra Nang w prowincji Krabi znajduje się kilkadziesiąt szlaków wspinaczkowych, do których można dotrzeć spacerem, pokonując niewielką odległość od turystycznych bungalowów, restauracji i plaż. Kilka szkół wspinaczkowych już założyło tutaj swoje ośrodki, służąc instruktażem, przewodnikami i niezbędnym sprzętem. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby w Laem Phra Nang nauczyć się wspinaczki – trwające pół dnia kursy dla początkujących kosztują 500 THB, całodzienna wspinaczka z przewodnikiem 1000 THB, a trzydniowy kurs 3000 THB. Opłata za wypożyczenie sprzętu wynosi około 800 THB dziennie dla dwóch osób.

Jeśli nie ma się czasu na samodzielne organizowanie wyprawy wspinaczkowej, można rozważyć skontaktowanie się z Wild Planet, organizatorem wypraw przygodowych, z siedzibą w Bangkoku (tel..02/2598717 fax 258 2249). Urządzają oni regularne weekendy ze wspinaczką w południowej Tajlandii za około 11 000 THB ze wszystkimi świadczeniami, mogą też przygotować wyprawy wspinaczkowe na konkretne zamówienie.

Życie nocne w Tajlandii

Miłośnikom nocnego życia najwięcej zaoferować może Bangkok i Pattaya. Dyskoteki, bary go-go, kluby nocne, salony masażu stają co noc otworem przed turystami szukającymi rozrywki. Dzielnice grupujące te lokale tętnią życiem przez całą noc – dobiegająca zewsząd muzyka, jaskrawe neony, gwar przechodniów stwarzają specyficzną atmosferę.

Atrakcje

Niewątpliwą atrakcją Bangkoku, o której nie wszyscy wiedzą, jest farma storczyków. Zadziwia mnogość kolorów i rodzajów. Warto odwiedzić także szlifiernię kamieni szlachetnych oraz farmę krokodyli. Większość turystów wybiera się do Tajlandii pomiędzy końcem października a lutym kiedy jest ciepło i przyjemnie. Miesiące od marca do maja są najgorętszym okresem w całym kraju – liczba turystów wówczas nieznacznie spada. Pora monsunów trwająca od czerwca do września jest również doskonałym momentem na wizytę w Tajlandii. Przelotne deszcze przynoszą ulgę od upałów, kwitnie większość roślin, a hotele i ulice nie są przepełnione turystami.

Tajlandia

W ostatnich latach położona na Płw. Indochińskim Tajlandia stała się egzotyczną perłą azjatyckiej turystyki. To buddyjskie “imperium” zaskakuje wiernością swej kulturze i tradycji, za którą tęsknią zachodnie, jednolite pod tym względem społeczeństwa. Gorąca atmosfera, tropikalne krajobrazy, fascynująca tradycja i zapierające dech w piersiach krajobrazy ściągają tu turystów z całego świata.
Styl i poziom życia Tajów w dużej mierze determinuje położenie geograficzne Północ jest głównie górzysta, pasma górskie ciągną się również na zachodzie wzdłuż długiej granicy z Birmą.
Północno-wschodnia część Tajlandii to region równinny i biedny. Na wschodzie znaczny odcinek granicy z Laosem biegnie doliną rzeki Mekong. Dalej na południe granicę z Kambodżą wyznaczają pasmo Dangrek i Góry Kardamonowe.
Południowa cześć kraju jest najczęściej odwiedzana przez turystów za względu nas kwitnący tam przemysł turystyczny.

Architektura

Orientalna sztuka Azji zawsze szokowała bogactwem kształtów i ferią barw. Tematy zdobnictwa w przeciwieństwie to bogatej tradycji zdobniczej od lat pozostaly takie same. Główną inspiracją zarowno dla architektury jak i sztuki są przedstawienia ikonograficzne panteonu bóstw. Zapierajace dech w piersiach perly tajskiej architektury to przedewszystkm swiątynie, klasztory i pałace królewskie.
Bankok to ekletyczne połączenie nowoczesnych wielopiętrowych drapaczy chmur z duchem tradycji i historii, którą tchnią tamtejsze świątynie. Nowa estetyka nie wypiera tradycji, a raczej ją szanuje i kultywuje. Wiekkszośc nowoczesnych świątyń wciąż budowana jest na tradycyjnym ajjutańskim planie.
Klasyczna założenia architektoniczne w połączeniu z licznymi przedstawieniami Buddy, dekoracją rzeźbiarską, ozdobnymi, złoceniami, mozaikami z kolorowego szkła, i inkrustacjami z macicy perłowej tworzą esencje sztuki buddyjskiej.
Od XI do XI wieku monarchie obejmują Dvaravati, a sztuka ulega silnym wpływom hinduizmu. Zachował się tylko jeden i to dość późny przykład budowli z tamtej epoki: laterytowa czedi w kształcie piramidy w kompleksie Wat Kukut w Lamphun,.
W Nakhon Pathom, dokąd już przed I w. przybywali buddyjscy misjonarze z Indii, odkryto liczne dharma czakra, pochodzące z okresu, kiedy nie można było jeszcze przedstawiać bezpośrednio samego Buddy. Są to rzeźbione kamienne koła symbolizujące cykle życia i reinkarnacji, przy czym tym z epoki Dvaravati często towarzyszy niewielka figurka jelenia, co jest nawiązaniem do pierwszego kazania Buddy w Jelenim Parku
Srivijaya (VIII-XIII w.) to okres w którym powstawały najpiękniejsze figury bodhisattwów, Są one zaliczane do najwspanialszych osiągnięć rzeźbiarstwa w Tajlandji Zdecydowanie najpopularniejszym bodhisattwą był Awalokiteśwara, Zazwyczaj ma on co najmniej cztery ramiona i zwierzęcą skórę przerzuconą przez lewe ramię bądź związaną w pasie, a tors pokryty maleńkimi wizerunkami Buddy. Najpiękniejszy posąg Awalokiteśwary można obejrzeć w Muzeum Narodowym w Bangkoku. W epoce Sukhotaj artystyczną stolicą było Ajutti, którego władcy na znak swego bogactwa i potęgi wznieśli około czterystu wspaniałych świątyń. Głoszono wtedy kult dewaradży, czyli boskości króla. Tę nową, złożoną ideologię odzwierciedlała również ówczesna architektura sakralna. Ówcześni architekci wprowadzali wiele estetycznych innowacji, wymyślając np. wieże w kształcie kolby kukurydzy, Przykłady tego stylu można oglądać w Wat Phra Mahathat i Wat Ratburana, ale najsławniejsza z nich znajduje się w Wat Arun w Bangkoku.
Okres Ratanakosin trwa od XVIII po dziś dzień i nazywany jest potocznie okresem Bangkoku. Sztuka koncentruje się na powielaniu stylów znajdujących się w dawnej stolicy Tajlandii Ajutti. Od tamtej pory architektura watów i rzeźba religijna praktycznie nie uległy żadnym zmianom. Bot w Wat Phra Keo w Bangkoku, wzniesiony specjalnie dla Szmaragdowego Buddy, to pierwsza budowla w stylu Ratanakosin. Zaprojektowana na ajuttajskim planie, przykryta wielopoziomowymi dachami i wyłożona zielono-pomarańczowymi płytkami, lśni lustrami i płatkami złota. Obowiązkowym elementem świątynnej architektury są schody z balustradami w kształcie węży naga.
Mimo postępu architektonicznego większość budowli sakralnych powstaje w oparciu o tradycyjne zasady estetyki .